مسافری از تاریکی

به جایی تهی تر از پوچی رسیدم. نه می دانم می خواهم بمیرم نه می خواهم زنده بمانم. امید به هیچ چیز ندارم. همه چیز را به دست تقدیر سپرده ام. تمرین مرگ می کنم. شرم داشتم از تمرینش روبروی آینه. روبروی آینه می ایستم دیگر شرمی از آن ندارم. هر دو روی من آماده اند. تمرین مرگ برای به صحنه بردن این تمرین. فقط این صحنه بی تکرار است. نوشته شده توسط مسافر در چهارشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۹۶ | ...

داشتم چیز می نوشتم. پاک کردم بس که ابلهانه و بی محتوا بود. کی از من بی محتوا رها میشوم؟...

متلک ها و تکه هایش برایم عادی شده است. خیلی را بی پاسخ می گذارم. عذاب می کشم ولی از جنگی بیهوده جلوگیری کرده ام....